Bazı anlar vardır, zamanın akışına direnir ve zihnin bir köşesinde donup kalır.

O an nerede olduğunu, pencereden süzülen o ikindi ışığını, dışarıda sabırsızca çalan kornayı, hatta komşunun o boğuk sesini bile hatırlarsın. Bu fotoğraf, işte öyle kristalize olmuş bir andan.

Baktıkça burnuma Ali Rüzgar’ın o bebeklik kokusu doluyor. Hani o tarif edilemeyen, dünyanın bütün parfümlerini hükümsüz kılan o “cennet fragmanı” koku… Unutulmaz, silinmez, eskimz.

Baba olmanın tanımı zamanla değişiyor, cümleler uzuyor veya kısalıyor ama hepsi tek bir parantezde birleşiyor: “İyi ki.”

Ve o an, Antoine de Saint-Exupéry’nin kulağıma fısıldadığını duyuyorum:

“Gülünü senin için bu kadar önemli kılan, onun için harcamış olduğun zamandır.”

Biz o zamanı harcadıkça, o bebek kokusu bir evlat sevgisine, o sevgi de kopmaz bir bağa dönüştü.