Zaman hızla akıyor, Ali Rüzgar büyüyor ama içimdeki o baba endişesi de onunla birlikte büyüyor.

Okullar bize “inovatif”, “buluşçu” nesiller yetiştirdiklerini söylüyorlar. Ama gerçek şu ki; bilgi yüklemek ve disiplin aşılamak adına, çocukların o buluşçu ruhlarına ket vuruyorlar.

Bunun en somut kanıtı evimin içinde: Şiir okumayı, kitaplara dalmayı seven oğlum Ali, artık o renkli dünyadan kopup test kitaplarının gri dünyasına hapsoldu. Neden? Çünkü bitmek bilmeyen ev ödevleri, çocuğa “kendisi olma” fırsatı tanımıyor.

Neden Böyleyiz? Çünkü bu sistemin kökleri çürük. 18. yüzyılda, isyanları bastırmak ve fabrikalara “sorun çıkarmayan” işçi bulmak için kurulan bu düzen, çocuğun kişisel gelişimini değil, sistemin devamlılığını hedefler.

Yönetici sınıfın belirlediği şartlara uyan “başarılı”, uymayan “başarısız” etiketini yiyor. Oysa başarı, bir kağıt üzerindeki not değil, bir çocuğun hayal kurabilme kapasitesidir.

Bu labirentin içinde çocuklarımızın ruhunu kaybetmemek için, bu “kuralları” sorgulamak zorundayız.