Gülün ömrü kısadır diye severiz onu; plastik çiçek solmaz ama koklanmaz da.

Robert Cialdini, modern psikolojinin diliyle kadim bir hakikati fısıldıyor:

“Herhangi bir şeyi sevmenin yolu, onun kaybedilebileceğini kavramaktan geçer.”

Bizler, hayal ettiklerimizin ve sevdiklerimizin sonsuza dek bizimle kalacağını sanan fanileriz. Bu yüzden ihmal ediyoruz, bu yüzden erteliyoruz.

Oysa “kaybetme ihtimali”, sevginin cilasıdır. Bir şeyin geçici olduğunu bilmek, ona verdiğimiz değeri ve onu koruma arzumuzu ateşler.

Hayatınızdaki insanların “çantada keklik” olmadığını, birer “emanet” olduğunu hatırlayın. Emanete sahip çıkmak, onu kaybetme bilinciyle başlar.