Sömestr tatili benim için sadece bir “okul arası” değil, kaçırılan zamanların telafisidir.

Hafta içi okul, ödev, kurs derken sistemin dişlileri arasında öğütülen o baba-oğul saatlerini, bu tatilde geri kazandık. Mutluluk, bazen planları bir kenara bırakıp sadece “onunla” olmaktır.

Bu tatilde Ali Rüzgar’ın büyümesine şahitlik ettim. Markete tek başına gitmek, otobüse tek başına binmek istedi. Bir baba için en zor sınav: Uzaktan izlemek. Onu hissettirmeden, uzaktan bir gölge gibi takip ettim. Düşerse kaldırmak için değil, düştüğünde kalkabileceğini görsün diye sadece “acil durumlar” için oradaydım.

Mutfakta deneyler yaptık, yemekler hazırladık. Ama asıl lezzet, Ali’nin bir konuyu baştan sona, o kendine has sükunetiyle anlatışındaydı.

Ve Gelecek Planları… Konu döndü dolaştı, Ali’nin vizyonuna geldi. “Baba, Vini Vici konserine gidiyoruz!” dedi. Yer: Prag. Şart: Boyunun uzaması bitince, yani 22 yaşında. Gerekçesi ise muazzam: “Ben de sana benziyorum babiş, 1.90 olurum, büyüklerin arasında aşağıda kalmam, lazer gösterisini rahat izleriz.”

Sonra bir de 18’ine gelince karşılıklı Rakı içme sözü verdik birbirimize.

Hayat, kendine güvenen bireyler yetiştirme sanatıdır. Onlara yolu göstermek ama o yolda yalnız yürümelerine (bazen arkalarından gizlice bakarak) izin vermektir. Hatalar, stresler, hepsi öğrenmenin harcıdır.

23 Ocak 2023, Ali’nin “ben büyüdüm” dediği, benim de “evet, büyüdün” diye fısıldadığım gündür.