Lunaparkta baş döndürücü ne varsa bindik ama şu “çarpışan araba” meselesi farklıydı. Milletin birbirine çarpmak için can attığı o pistte, biz Ali’yle kimseye bulaşmadan kendi yolumuzda gitmeye çalıştık. Türkiye simülasyonu gibiydi sanki; herkes çarpışıyor, biz kaçıyoruz.

Bu tatil bize sadece deniz, kum, güneş değil; aynı zamanda “akıl sağlığı” detoksu oldu. Şahsım’ın kararlarından, Bay Kemal’in adaylık sevdasından, kaçkın haberlerinden ve sosyal medyanın o zehirli dilinden 10 günlüğüne istifa ettik.

Sabahattin Ali’nin Edremit’teki ruhuna selam çaktık, Çanakkale Yeşilyurt’ta nefes aldık. Geceleri dağ başında yıldızları izlerken, şehrin ışıklarının aslında bizi nasıl kör ettiğini fark ettik.

İstanbul girişindeki o meşhur trafik ve beton yığınları bizi karşılayınca Ali sordu: “Babiş, bu ne?” Cevap veremedim, sadece “Ben de garip hissediyorum oğlum” diyebildim.

Ayrılık saati gelip de telefonda “Özledim” diye sızlanınca, Ali Rüzgar bana “Abartma babiş” diyerek balans ayarımı yaptı. Haklı, çocuklar bazen bizden daha dirayetli.

Ali bu tatile, “Daha iyisi mümkün” diyerek 9.99 puan verdi. Ülke için de, hayatımız için de aynı umudu taşıyorum: Evet, daha iyisi mümkün! 🍀😇