Kreş deneyimlerimi yazsam, “Sefiller” romanına taş çıkartacak kalınlıkta, hüzünlü ve öfkeli bir eser olur.

Üç yılda üç kreş değiştirdim. “Daha güvenilir olsun, daha kurumsal olsun, tabelası daha parlak olsun” dedikçe, sistemin çürümüşlüğüyle daha sert yüzleştim.

O can sıkıcı günlerden birini anlatayım da, “sektör” dediğimiz canavarın dişlerini görün. Ali Rüzgar’ı kreşe bırakırken görevli yerinde yoktu. Okulun içine girdim, mutfakta kahvaltı tabaklarını gördüm. Gözlerime inanamadım:

• Bir adet zeytin.
• Kesilmiş domatesin minicik, utangaç bir parçası.
• Bir dilim ekmek.

“Herhalde bu artık tabaktır” dedim. Ama görevli öğretmen gelip, “Ali açmışsın, gel kahvaltını yap” diyerek o tabağı gösterince beynimden vurulmuşa döndüm. “Bu mu?” dedim, “Kahvaltı tabağı bu mu?”

Gözün görmüyorsa, kulağın duymuyorsa, en kıymetlini, evladını teslim ettiğin o “eğitim yuvaları"nda neler dönüyor… O gün okulun kurucusuyla (pardon, işletmecisiyle) görüştüm. Bana Sülün Osman’a rahmet okutacak bir savunma yaptı: “Çocukların tabaklarına az koyuyoruz, istesinler yeniden değil mi?…” Yahu bunlar 3 yaşında! İstemeyi, hak aramayı ne bilsinler?

Sonradan öğrendim ki; “hassas veli” etiketi yapıştırmışlar bana. Bu ülkede sorgulamak, “evladım ne yiyor?” demek hassaslık, hatta uyumsuzluk sayılıyor.

Bu kreşler, anaokulları (istisnalar kaideyi bozmaz ama azdır) birer ticarethanedir. Öncelikleri çocuğun gelişimi değil, işletmenin kârlılığıdır. Ne çocuğa hakkıyla yemek verirler, ne öğretmene hakkıyla maaş… Sütü suyla çoğaltıp çocukları ishal eden zihniyetle, inşaat demirinden çalan müteahhit zihniyeti aynıdır.

Orhan Veli ne güzel demişti değil mi? “Bedava yaşıyoruz, bedava.” Ama bu coğrafyada insan hayatı bedava olsa da, cehaletin ve vicdansızlığın faturası çok ağır ödeniyor dostlar.