Tam 11 yıl önce bugün…

Zaman makinesi icat edilmedi ama fotoğraflar ne güne duruyor? Yeni yıl bahanesiyle İsviçre’den başlayıp üç ülkeyi arşınladığım, iki haftalık plan yapıp dönmeye ayağım varmayınca tatili iki hafta daha uzattığım o “kaygısız” günler.

Bu kareye bakınca sadece karı, kışı değil; o günlerin “hafifliğini” hatırladım. Öyle bir hafiflik ki, insanlar “dolar kaç oldu?” diye uyanmıyor. Siyaset, hayatın merkezinde değil, sadece bir detay. Seçimi kaybeden liderin koltuğa yapışmadığı, istifa etmeyi “onur” saydığı garip diyarlar…

Elbette her toplumun çürük elması, sapığı, yobazı vardır. Ama bizdeki gibi her sabah yeni bir travmaya uyanmıyorlar. Kaldığım sitede bir tane bile “olay” görmedim. Ülke gündeminin o toksik gürültüsünden uzak kalmak, ruhuma detoks gibi gelmişti.

Gelecekte bir gün, kendi ülkemi de böyle “normal”, böyle “sakin” ve böyle umutlu anlatmayı ne çok isterdim.

Şimdilik bu sadece bir hayal… Ama Cem Karaca’nın dediği gibi; “Umut, fakirin ekmeği.”

#tb #2011 #umut